Başkalarını değersiz kılma çabalarını kabul etmek kendini değerli kılma çabalarını kabul etmekten biraz daha güç ve farketmesi daha zor olabilir. Burada en çok farkında olmamız gereken duygu öfkedir. Genellikle öfkelendiğimiz durumlarda başkalarını değersiz kılma çabasını ya da savunma mekanizmalarını kullanma olasılığımız daha fazladır. Öfkenin kendisi de başkalrını korkutma va kaçırma hedefine yöneliktir. Başkalarını değersiz kılma çabamızda bir yerde o kişiyi yanımızdan kaçırmaya yöneliktir. Eğer öfke hissetmişsek o kişiyi bir şekilde dişimize göre bulmuşuz demektir. O zaman otomatik olarak ona karşı daha eylemci olabiliriz demektir. Bu nedenle öfkemizi fark ettiğimiz zaman ardından onu değersiz kılacak bir davranışımızın ortaya çıkmasını bekleyebiliriz.

 

Kızgınlık çoğu zaman bu davranışın ardında gizlenir. Çünkü bilinçaltı için kızgınlıkta kabul edilen bir davranış değildir. Ya da küçükken zaten kızgınlığımız belli etme hakkımız elimizden alınmıştır. Ağırlıklı olarak başkalarını değersiz kılma çabasına sahip bir kişinin bilinçaltında değersizlik inancını yerleştiren davranış şekli bu tip davranışlardır. Yani o kişi de çocukken kendini büyütenler tarafından aşağılanmıştır, eleştirilmiştir, suçlu ilan edilmiştir. Bu durumda da zaten çocuktan kızgınlık göstermesi kabul edilemez bir davranış olacaktır. Kendi çocuğunu değersiz kılma çabası içinde olan bir anne babadan çocuğun kızgınlığına tahammül göstermesi beklenmemelidir. Bu tip savunma mekanizmasına sahip bir bireyin en tahammül edemiyeceği davranış kendisine kızgınlık gösterilmesi olacaktır. Kızgınlığa daha güçlü bir kızgınlıkla yanıt verir. Bu nedenle kızgınlık gösterilmemesi gereken bir tepki olur.

 

Bu nedenlerden dolayı hissedilen kızgınlık kendini kızgınlık hissettiğimiz kişiyi eleşitrmek, aşağılamak ya da suçlu hissettirmek şeklinde olacaktır.