Değersizlik inancının karşıtı değerlilik inancı değildir. Değerli hissetmek sahte bir kavramdır. İnsan bedeninde değerli hissetmek gibi bir his somut olarak yoktur. Hisler somuttur. Bedende hissedilir. Korku gibi, öfke gibi, üzüntü gibi. Korktuğunuz zaman göğsünüz sıkışır, kızdığınız zaman karnınız kasılır, üzüldüğünüz zaman ise boğazınız düğümlenir. Duygu bedende nerede sıkışmışsa o duygu titreştiğinde duyguyu da orada hissedersiniz.

Peki insanlar "değerli hissettim" ya da "değersiz hissettim" dediklerinde ne hissetmektedirler? Hissettikleri şey bilinçaltının o anda olanlara anlam vererek ürettiği duygulardır. Örneğin bilinçaltı değersizlik inancının fark edildiğine kanaat getirirse ya korkar kaçar, ya da öfkelenip savaşmaya hazırlanır. Ya da aksine o anda yaşadığı deneyim değersizlik inancının fark edilmediği yönündeyse ( örneğin takdir edilmek gibi) kendini emniyette ve güvende hisseder. Kişilerde yanlış olarak bunları farklı ve özel bir hismiş gibi algılar. Bu nedenle kişilerin çabaları sanki değerli hissetmek yönündeymiş gibi algılanır. Esas çaba daha önceki bölümlerde de bahsettiğim gibi gizlenmek yönündedir. Değersizlik inancını gizlemek yönündedir.

O halde değersizlik inacından kurtulmanın karşıtı nedir?

Bunun karşıtı insan olmaktır.

Zaten insan değilmiyiz?  Hiç bir insan yaratılırken bir diğerinden farklı yaratılmamıştır. Sadece kalıp olarak birbirimizden farklıyızdır. Her insanın tüm fiziksel, kimyasal ve biyolojik yapısı tıpatıp birbirinin aynıdır. Kanın yapısı aynıdır. tüm organları aynıdır. Tüm organların en ince detayına kadar birbirinin aynıdır. Tek farklılık genetik şifrededir. Ama bu genetik şifrenin işleyişide tüm insanlarda aynıdır. Aynı hormonlar, aynı proteinler, aynı maddeler aynı kimyasal yapıyla bu genetik şifre sayesinde üretilir. 

Tüm insanların gelişim süreci üç aşağı beş yukarı aynıdır. Aynı şekilde emeklemeyi öğrenir, aynı şekide yürümeyi öğrenir, aynı şekilde konuşmayı öğrenir. Her yaşta her insanın yetersizliği de üç aşağı beş yukarı aynıdır. Yani altı yaşındaki her çocuk diğer altı yaşındaki çocuklar kadar yeterlidir ya da yetersizdir. Hiç birinin bir diğerinden bir farkı yoktur.

Ama bir şartla.

Eğer çocuk tersine inandırılmamışsa. Eğer çocuk daha altı yaşına gelene kadar değersiz olduğuna inandırılmışsa bu inanç nedenyile performansı diğer çocuklardan aşağı olmaya başlar. Bu hipnozdur. Ama o çocuğun gerçeğidir. Zihin neye inanırsa onu gerçekleştirme eğilimine girer. Bu zihnin bir numaralı kuralıdır.

Yani kimse kimseden yaratılış olarak ne daha değerlidir ne de daha değersizdir. Farklılık sadece rakamsal ölçülerdedir. yani bazıları daha uzun boyludur. Daha hızlı koşar. Daha çabuk anlar. Matematik problemini daha çabuk çözer vs. Ama yalın gerçek şudur. Bir insan bir şeyi bir şeyi başarmışsa her insan bunu başarma potansiyeline sahiptir. Aynı hızda olmayabilir ama sonuçta onun yaptığını yapabilir.

Örnek her insan bir şekilde keman çalmayı öğrenip notalara bakarak Bethoven'in Ay Işığı sonatını çalabilir. İlk başta güzel çalmayabilir ama inat ederse zamanla bayağı güzelde çalabilir. Ya da her insan yüz metreyi koşabilir. Usame Bolt gibi 9.65 sn de olmasada 20 saniyede koşabilir. Ya da kaç saniyede koşarsa koşar ama sonuçta koşar. İnat ederse her seferinde bir öncekinden daha iyi bir derece de elde eder.

Yani bir insanın diğer insandan daha değerli olduğu inancının doğal gerçeklerle hiç bir alakası yoktur. Bu gerçekten bir hipnozdur. Böyle bir şey ileri sürende bizzat hipnozda demektir. Ama bilinçaltı buna inanır. Bu sadece bilinçaltının bir gerçeğidir. Fiziksel dünyamızın gerçeği değildir. gerçek olan tek bir şey vardır. O da herkesin insan olduğudur. ve Herkes birbirinin aynıdır.

Bu saptamayı yaptıktan sonra insan olmanın özelliklerine yakından bir göz atalım. Bunun için herhangi bir teoriye ihtiyacımız yok. Sadece çocuklara bakmamız ve çocuklardaki ortak özellikleri ortaya çıkarmamız yeterli olacaktır. Çocuklar ne kadar olsa daha az bozulmuşlardır. ve belli bir yaşa kadar insani özellikleri taşırlar.  

ABD li tanınmış psikolog John Bradshaw çocuğun doğal özelliklerini aşağıdaki gibi sıralıyor.

1. Merak; Her çocukta doğal bir merak vardır. Çocuk yaşamı merak ederek öğrenir. yaşam bir keşif yolculuğudur. DIS yaşayan bir kişi yaşamı keşfedilecek değilde kaçılacak bir şey gibi algılamaya başlar.

2. İyimserlik; keşif iyimserlik doludur. Herkes potansiyel olarak iyidir ve yardım edicidir. Ama DIS gelişmeye başladıkça insanlar tehlikeli ve güvenilmez olur. İnsanlardan uzak durma ve içe kapanma başlar.

3. Masumiyet; Çocuk her şeyle ilgilenir. Kötü bir niyeti yoktur. İlgilenirken anne babaya göre hata yapar. Ama bu sınırlar iyi çizilmezse ve bu keşfetme masumiyeti hata olarak çocuğa yansıtılırsa çocuk masumiyetini kaybetmeye başlar. keşif hatadan kaçma çabasına döner.

4. Bağımsızlık; Çocuk her şeyi kendi yapmak ve kendi öğrenmek ister. Doğal ihtiyaçlarının karşılanması onun için son derece doğal bir olaydır. Ama sanki bu bir karşılık gerektiren bir şeymiş gibi sunulmaya başlandıkça çocuğun doğal bağımsızlığı kaybolur aksine anne-babaya bağımlılık başlar.

5. Mizah; Çocuk her şeye güler. Her şeyde gülünecek bir taraf bulur. yaşamın her yönü onun için bir eğlencedir. Ama bu mizahi yanı eleştirildikçe duygularını bastırmaya başlar ve mizh anlayışı kaybolmaya başlar.

6. Esneklik; Çocuk deneme yanılma yöntemiyle öğrenir. İstediğini yapana ya da elde edene kadar tekrar tekrar denemekten kaçınmaz. Bu denemelerinde oldukça cesurdur. Ama onun bu denemeleri sınırlandıkça, yaşam korkusu denemeleri engellemeye başlar. kendi öğrenmek yerine kendine öğretillenlere inanmaya başlar.

7. Özgür Oyun; çocukların hayal dünyası geniştir. Doğal bir özgürlükleri vardır. Bunu oyunlarına yansıtırlar. Oyunlarında doğal bir akışkanlık, bir kendiliğindenlik vardır. Günümüz materyalist anlayışı, toplumun değersizlik inancını destekleyişi çocukların bu özgür hayal gücünü elinden almıştır. Her şey hazır verilir. TV, bilgisayar oyunları, oyuncaklar özgür düşünceyi engelleyen yönde etki ederler. yaşamın kendiliğinden akışı kaybolur.

8. Eşsizlik; her çocuğun içinde doğal bir bütünlük duygusu vardır. Eşsizdir ve mükemmeldir. Doğuştan gelen herkesle bir olduğu, herkesle aynı değere sahip olduğu duygusu vardır.

9. Doğal spirituellik; Bu içsel bütünlük halidir. Bir güç tarafından oluşturulduğuna doğal bir inanç halidir. kendi içindeki eşssizliğini hissetme halidir. Herkesle bir ve bütün oolduğunu hissetme halidir. Tüm bunlar çoocuklarda doğal olarak mevcuttur.

10. Sevgi; çocuklar doğal olarak sevgiye ve şefkate eğilimlidir. Karşılıksız sevgi doğal bir beklentidir.

Özetle insan olmak insan olduğunu içsel olarak hissetmek halidir. Bu spirituel bir kavramdır. Ama somut olarak hissedilen bir durumdur. Değersizlik inancını yaratan savunma mekanizmalrından kurtuldukça, yani egoyu zayıflattıkça kendiliğinden ortaya çıkan doğal bir durumdur.

İnsan hem sosyal, hem de doğal bir varlıktır. Sosyallik kuralları gerektirir. Kurallar insanların toplu yaşayabilmek için tanımladığı kısıtlamalardır. Eğer bu kısıtlamalar doğallıkla çelişirse hata dediğimiz durumlar ortaya çıkar. Bu çelişmeler her zaman olur. O zaman insan hata yapan bir varlıktır. İnsanın hata yapması doğaldır. Bir yerde sosyal yaşamı da hata yaparak öğrenir. Bunları öğrenirken diğer insanlardan yardım alır. Bu normaldir. yani insan başka insanlarla güç birliği yapar, başkalarından yardım alır. İnsansam gücüm sınırlıdır. Ama  bu güçsüz olduğum anlamına gelmez. Gücüm neyse odur. Kimseye olduğumdan güçlü görünmeye ihtiyacım yoktur.

Kişi başkalarına ne kakdar güçlü görünmeye çabalıyorsa, o kadar içinde değersizlik inancı yani güçsdüz olduğu bilgisini taşımaktadır ve o kadar insanlığından çıkmış demektir.

Çocuğun yukarda belirttiğim ortak 10 özelliğini yeniden içinizde hissetmeye başladıkça iyileşmeye başlamışsınız demektir. Yani yileşmenin yönü egodan kurtularak yeniden insan olma duygumuzla buluşmakla olur. Çoğu kişi ancak egosunu güçlendiririse iyileşeceğini zanneder. Bu içinde bulunduğu hipnozu sürdürmekten başka bir şey değildir.