|
|
|
|
|
 |
|
Bölüm 7; Yetersizlikten değersizliğe doğru kayışYetersizlikten değersizliğe kayış, somuttan soyuta kayıştır. Somut olan gözlemdir, deneyimdir, beş duyuyla yapılan algılamalardır. Yani gördüğümüz, duyduğumuz, dokunduğumuz şeyler somutumuzdur. Fiziksel bedenimizle dışımızdaki dünyadan aldığımız elektromanyetik enerjilerin algılanması ve anlaşılır duyumlara dönüşmesidir. Soyutlama dille başlayan bir şeydir. Çocuk dili öğrendikçe, somut algılamadan soyut düşünceye doğru kaymaya başlar. Kavramları değişmeye başlar. Anlamadığı ama bir şekilde kötü olduğu belirtilen kavramlardan uzak durur. Bir gün 5 yaşında bir çocuk getirmişlerdi bana. Aşırı hareketli diye. Çocuğa niçin burada olduğunu sordum. - Ben çok yaramazım. -Yaramaz ne demekmiş? - Bilmem, ama annem babam kızıyor işte. Yaramaz olmamam lazım. Çocuk için yaramazlık bir soyut kavramdı. ne olduğunu bilmediği ama olmaması gereken bir şey. çocukluktan itibaren yerleşen soyut kavramların anlamını önemsemeden bilinçaltında karşılıkları oluşmaya başlar. Değer ya da değersizlikte böyle bir kavramdır. Anlamını bilmeden, sorgulamadan kabul edilen bir kavram. Bilinçaltı zamanla değersizliği kötü bir şey olarak algılar. Yetersizlik insan için doğal bir durumdur. İnsan doğanın gücü karşısında yetersizdir. Fiziksel gücü yetersizdir. Bir çok hayvandan bir çok yönden daha güçsüzüdür. Kedi gibi tırmanamaz, köpek gibi hızlı koşamaz, atmaca gibi göremez. Doğduktan sonra başkalarının bakımına muhtaçtır. Bu muhtaçlıkta doğadaki en güçsüz varlıktır. Doğal olaylar karşısında yetersizdir. Fiziksel olarak kendisinden güçlü olanlar karşısında yetersizdir. O halde insan gücü sınırlı bir varlıktır. Ama gücünün sınırlı olması güçsüz olduğu anlamına gelmez. Gücü ne ise odur.
İnsan yavrusu içinde haliyle bir çok konuda yetersizlik doğal bir durumdur. Yetersizdir ama bu yetersizliği yetersizlik olarak yorumlayamaz. Yorumlama yetisi gelişmemiştir henüz. Zamanla değişik kanallardan aldığı telkinler bu doğal durumun o kadar da doğal olmadığı kanısını uyandırmaya başlar.
Ya yetersizliği yüzüne vurulur. Ya davranışlarla yetersiz olduğu mesajı verilir.
Yetersizlik somut bir kavramdır. Telkinler bu somutluk içinde sınırlı kalsa belki de çocuk için o kadar sorun olmayacaktır. Ama çocuk için anlaşılmaz telkinler gelmeye başlar. Soyut anlaşılmaz kavramları tanımaya başlar. Değerli olmak, akıllı olmak, becerikli olmak, sevmek, sevilmek, aferin almak, başarmak gibi birçok soyut kavramı tanımaya başlar. Aptal, salak, tembel, sakar, ahmak, geri zekalı gibi terimleri öğrenmeye başlar. Ayıp kavramıyla tanışır. Hata, yanlış, suç, günah, kusur diye bir şeyin varlığını öğrenmeye başlar. Tüm bu soyut tanımlamaları gerçek olarak algılamaya başlar.
Hipnoz işbaşındadır.
Hipnoz gerçek olmayan bir durumun gerçek olarak algılanmasından başka bir şey değildir çünkü.
Doğada aptallık diye bir şey yoktur.
Doğada hata diye bir şey yoktur. Suç, günah, kusur diye bir şey yoktur. Bunlar insanların tanımladığı soyut kavramlardır. Ama çocuk bunu bilecek bir bilgi düzeyine sahip değildir. Ve bilinçaltı dediğimiz aygıt tüm bunları gerçekten varmış gibi kaydeder. Hepsi kaçınılması gereken riskli durumlardır.
Bilinçaltı riskten kaçmak zorundadır. O halde bu durumlardan kaçmak gerekir.
Hatadan, suçtan, günahtan, aptallıktan uzak durmalıdır.
Ama ne kadar uzak durursa dursun etrafından bu özelliklere sahip olduğu yönünde telkinler almaya başlar.
Hatalıdır, yanlıştır, ayıplıdır, suçludur vs.
Sanki fabrikadan kusurlu imalatla çıkmıştır. Kusurlu malların değeri düşüktür. İnsanların bir malın değerini ölçtüklerini öğrenir. İnsanında bir değeri vardır. Zamanla bunu öğrenir. Etrafı başka insanlara değer veren ya da vermeyen insanlarla doludur.
Hatalı olan, kusurlu olan, aptal olan, suçlu olan insanlara fazla değer verilmiyordur. Bu da ne demek diye sormaz. Soramaz. Sorgulamadan bu kavramı da kabul eder. Etmek zorundadır. Zamanla bu yaşamının temel bir kavramı olmaya başlar. bilinçaltı öğrenme mekanizmaları sorgulamaz. Seçenekli düşünmez. Orada tehlikeli ve güvenli kavramından başka bir şey yoktur. Güvende değilsen tehlikedesindir. Ya da tam tersi. Tehlikedeysen güvende değilsindir. O halde tehlikeden uzak durman gerekir. Çok görece bir kavram olan değersizlik bilinçaltında siyah beyaz gibi bir somutluk kazanmaya başlar. İnsanlar ya değerli ya değersiz diye ikii sınıfa ayrılmaya başlar. Kendisi değersiz sınıfındadır ama bir şekilde bunun üstesinden gelmek durumundadır.
|
|
 |
|
